Uitgangspunten voor de Agenda voor het Hart
Met de Agenda voor het Hart streven we naar samenwerking op een nieuw niveau. We hanteren drie uitgangspunten.
Uitgangspunt 1 | De Agenda stimuleert een nieuw niveau van samenwerking
De Agenda voor het Hart is een manier om organisaties uit verschillende werkgebieden te laten kijken naar dezelfde onderliggende vraagstukken in de samenleving en zich samen te richten op dezelfde droom voor Nederland: één agenda waarin een diversiteit aan uitdagingen is opgenomen. Zo gaan organisaties en gemeenschappen die elkaar normaal gesproken niet tegenkomen of samenwerken, dat nu wél gaan doen omdat zij nieuwe kansen zien binnen de grotere agenda voor Nederland.
De Agenda voor het Hart is dus geen nieuwe koepelorganisatie om je bij aan te sluiten, geen verzameling van losse initiatieven en ook geen nieuw initiatief op zich. Het is een raamwerk waarin we onze unieke gaven, kennis en middelen bundelen. Door samen te werken vanuit een overkoepelende agenda bouwen we aan hetzelfde en brengen we fundamentele en duurzame veranderingen teweeg in de samenleving.
Uitgangspunt 2 | Het uiteindelijke doel is verandering van het hart staat
De kern van onze aanpak ligt in het erkennen dat ware verandering begint in het hart van mensen. Het is geen kwestie van alleen beleid of technische oplossingen, maar van diepe transformatie. We spreken daarom niet van doelen, maar van verlangens voor onder de oppervlakte van de samenleving. Deze verlangens schetsen een samenleving waar empathie, gemeenschapszin en naastenliefde centraal staan, en waar ieder mens volwaardig en zinvol kan meedoen. Door voorbij de buitenkant te kijken, voelen we de noodzaak van verandering die niet door politieke of beleidsmatige ingrepen alleen kan worden bereikt, maar die het hart van de samenleving raakt.
Uitgangspunt 3 | In alles erkennen we onze afhankelijkheid van God.
In de Agenda voor het Hart beginnen we waar we God aan het werk zien in Nederland. Dit doen we in verbondenheid met elkaar, kijkend naar de randen van de samenleving, naar mensen die vergeten zijn of op zoek zijn naar houvast. Deze houding vraagt van ons dat we onze eigen kunnen bescheiden inschatten, maar het geeft ons ook moed en vertrouwen dat God meer kan doen dan wij ons kunnen voorstellen. We vieren de verantwoordelijkheid om Gods liefde uit te stralen en de handen en voeten van Jezus te zijn in deze wereld, als een voorrecht en we kijken we uit naar Zijn kracht in deze wereld.
Onze diepste verlangens voor de samenleving – zoals een verbonden en betekenisvol leven – vragen om meer dan slimme oplossingen of beter beleid. Ze gaan over fundamentele verandering van binnenuit, een transformatie van het hart, die geen mens of organisatie alleen kan bewerkstelligen. We zijn daarin diep afhankelijk van God, en vertrouwen op Zijn leiding om verandering mogelijk te maken, daar waar wij tekortschieten. Deze nederigheid geeft ons een hoopvolle verwachting dat, terwijl wij ons inzetten, God op onverwachte en diepgaande manieren zal ingrijpen.
